Webmaster, 30 september 2007
Italië , Palermo

Handen schudden met Don Corleone

“Het leven op Sicilië maakt al gauw de indruk dat men gebukt gaat onder de druk van ongewone omstandigheden. De Siciliaan is de erfgenaam van een oude en prachtige beschaving, waaruit hij menselijke normen van een indrukwekkend soort heeft geërfd. Aan de andere kant ligt hij onder vuur van een sociale ziekte, de mafia, waarvoor zich nog geen behandeling heeft aangediend.”
Uit ‘In Sicily’ van Norman Lewis.

Ik kan het toch niet laten. Hoewel we maar een weekje weg zijn geweest moet ik toch eventjes verslag doen van ons fietsavontuur op Sicilië. En een fietsavontuur was het. We zijn verdwaald, achterna gezeten door zwerfhonden en als helden onthaald door de lokale Dons. Hier het relaas:

Het begon al goed. Met de gedachte dat we vast wel een taxibusje konden vinden voor het vervoer van onze mountainbikes van vliegveld naar hotel, landden we rond een uur of 9 ’s avonds op het vliegveld van Palermo. Een grotere taxi dan een Fiat Multipla was niet te vinden, bij lange na niet groot genoeg voor onze in dozen verpakte fietsen. Gelukkig kwamen de aanwezige taxichauffeurs na een conclaaf van een half uurtje met een oplossing. Twee dozen zouden op het dak gelegd worden, de derde zou wel in de auto passen. Op zich een praktische oplossing, ware het niet dat er slechts één touwtje van pak-een-beet anderhalve meter voorhanden was, waarmee het pakket op het dak moest worden vastgemaakt. Voor extra stevigheid moesten we de dozen maar tijdens het rijden met de handen uit het raam vasthouden. Het zou een spannende taxirit worden…
Enfin, na zo’n 30 kilometer snelweg en een ritje Palermo (chá-otische stad, daarover later) met fietsen en al aangekomen in het hotel, waar we met ietwat ongelovige ogen werden ontvangen. Wat bleek, de gemiddelde Palermetaan kent een fiets alleen van tv, en wat drie van zo’n dingen dan op Sicilië deden was hun een groot raadsel. Maar meteen de weg naar Monreale gevraagd, een dorpje vlak buiten Palermo, waar we de dag erna onze tocht wilden beginnen. Dat konden we beter niet met de fiets doen, het was immers erg ver. Wel 15 kilometer! De dag erna met volle moed op de fiets gestapt richting Monreale en zijn schitterende kathedraal. De moed zakte ons al snel in de schoenen toen we de verkeersvolle straten van Palermo met daglicht te zien kregen. Aangezien een fiets op Sicilië een rariteit is weten de Palermetanen ook niet goed hoe te reageren wanneer er plots een op de weg verschijnt. Bovendien zit er nul structuur in de opbouw van de stad, zodat we de eerste dag van de 90 kilometer die we gefietst hebben er waarschijnlijk 45 in de stad hebben gefietst. Verkeersregels bleken er ook niet te zijn, en af en toe leek het of de mensen gewoon de auto instappen omdat ze het leuk vinden, een echt doel leken ze niet te hebben. Niet verwonderlijk maar wel opvallend was de blikschade aan élke auto. Het scheen ze niet te deren.
Gelukkig zijn de Sicilianen erg vriendelijk en behulpzaam, zodat we na een aantal radeloze momenten toch de juiste kant op gedirigeerd werden. Op het moment dat we Palermo verlieten was er ineens van de stadschaos niks meer te merken en kwamen we in een bijna serene stilte terecht. De kathedraal was inderdaad schitterend, en een aantal Sicilianen vroeg zich af of we helemaal uit Nederland waren komen fietsen. Helaas, misschien een ander keertje…Verder de bergen in was het heerlijk fietsen, slechts sporadisch gestoord door een passerende auto. Helaas moesten we voor ons volgend doel toch weer door Palermo en zijn drukte, waardoor we een deel van onze plannen hebben moeten schrappen. Bij aankomst in het hotel vroeg de receptionist of we het gered hadden tot aan Monreale. Op ons bevestigend antwoord werd respectvol gereageerd. We hebben maar verzwegen dat we de dag erna Corleone op het programma hadden staan (zo’n 70 kilometer ten zuiden van Palermo), de arme man zou het niet overleefd hebben.

Gelukkig was de route naar Corleone in tegenstelling tot de route van dag 1 al uitgestippeld, de vvv van Palermo was zo vriendelijk geweest deze van tevoren op te sturen. Ook de weg naar Monreale, waar deze tocht moest starten, wisten we inmiddels te vinden. Dus deel één van de tocht verliep voorspoedig. Helaas deel 2 wat minder. De routebeschrijving was erg minimaal, wat resulteerde in een beklimming Keuteberg maal 10, waar ons een ‘easy slope’ was beloofd. Dit deed ons vermoeden dat we misschien toch weer verdwaald waren (dat gold althans voor Ludo, Maarten en ik waren er in het begin nog van overtuigd dat we niet verkeerd hadden kúnnen fietsen…). Met de nodige hulp van de weinige dorpelingen toch weer op het juiste punt uitgekomen, zodat we de route weer konden hervatten. Na deze stevige klim volgde een heerlijke afdaling van een paar kilometer, helaas waren we ons terdege bewust van het logische gevolg dat deze helling op de terugweg weer beklommen diende te worden. Zorg voor later, en tot een paar kilometer voor Corleone was het lekker op en af doorpeddelen. Even voor Corleone begon de ellende weer en was het nog een paar kilometers klimmen. Maar het doel van de vakantie lag boven aan de top, dus nog even doorbijten.
Aangezien we nog 70 kilometer terug moesten, het al half 2 ’s middags was en het sowieso vroeg donker wordt op Sicilië, was er slechts tijd om wat te eten en wat foto’s met het gemeentebord te maken voordat we weer moesten opstappen. De terugweg was afzien en de lange afdaling van de heenweg bleek mede door de hitte nóg zwaarder dan verwacht. ‘Gelukkig’ kwamen we af en toe wat agressieve zwerfhonden tegen, bleek dat ik toch nog niet zo uitgeput was als dat ik me voelde. Interessante materie voor een sportpsycholoog, overigens.
De dag erna een rustdag ingelast om Palermo te bezichtigen. Op het verkeer na een prachtige stad, met alle aspecten die je er van zou verwachten: overal kleine koffiebarretjes met heerlijke espresso, mooie eeuwenoude gebouwen, veel kledingwinkels en kleine straatjes met restaurantjes en visverkopers.

Voor visliefhebbers is Sicilië een waar walhalla. De vers gevangen vis wordt gedurende de hele dag door scootertjes bij de restaurantjes afgeleverd, waarna het meteen op de grill gelegd kan worden. Samen met de antipasti, pasta en een flesje wijn heb je een stevige maar heerlijke lunch. Dat zet je toch aan het denken: na zo’n lunch zou ik ook geen zin meer hebben om nog te gaan werken, misschien is dat een reden waarom Sicilië zo straatarm is. En misschien is Nederland dan wel zo rijk geworden door zijn broodje kaas en glas melk? Jammer om te zien dat er te weinig geld is om alles te onderhouden en dat hierdoor de prachtige, eeuwenoude gebouwen verwaarloosd worden. ‘Er staat genoeg’, zullen ze daar wel denken.

Na nog een dagje fietsen stond de teller uiteindelijk op 290 kilometer, niet slecht voor drie dagen fietsen. De terugvlucht stond gepland voor 10 uur ‘s avonds, wat ons tijd gaf om nog één keer van zo’n heerlijke lunch te kunnen genieten. Op dat moment begon een harmonica speler de Godfather-theme live ten gehore te brengen. Het bleek een prachtig toepasselijk einde van deze enerverende week.

Wil je Wouter in Italië bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl